GabrieL MeQueR

Kafamdan Geçenler - 7

2011-12-24T13:07:00.000-08:00

Artık güzel fotoğrafların anlamı yok benim için, neşeli sözcükler kül gibi ağzımda. Gülüyorum ama iğne dokunsa patayacak bir balonmuş gibi, ya da henüz patlamış balonun içindeki sıcak havanın esrarengiz buğusu gibi gülüyorum. Bi an sonra yok olacak, başka bir an başka bir yerde yeniden can bulacak bir damla gibi duruyorum yerimde. Tek sorun yok olmamam. Bırakamıyorum. Kaybedecek şeylerim var benim, sen varsın, o var, diğeri var. Sen beni, ben onları sevmesem de varsınız işte! Kinimi, hüznümü ve senden arta kalan aşkımı kaybetmek korkusu olmasa, arkamda bırakacağım insanlar olmasa keşke.

Veya, seni ardımda bırakabilsem keşke.

Bilmiyorum ne olur, ne olacak. Bu tamamen sana ve onlara kalmış bir şey. Hayatımı ben yönlendiremiyorum artık. Hayallerim, umutlarım, hatta düşüncelerim... Hepsi çok uzak geliyor şu anda. Bildiğin ölümü bekliyorum be!Hepimiz beklemiyor muyuz? Sadece ölene kadar sıkılmamak için bir şeyler yapıyoruz. Geziyoruz, yiyoruz, içiyoruz, dans ediyoruz, ip atlıyoruz ve dahası... E para olmadan bunları yapamayacağımız için hayatımızın büyük kısmı da çalışmakla geçiyor. Çalışıyoruz, çalışıyoruz, çalışıyoruz ve çalışıyoruz. Çalışmak için daha çok çalışıyoruz, yüksek yerlere gelmek için daha da çok çalışıyoruz. Sonra orda kalmak için çalışıyoruz. Eh, arada bir eğleniyoruz, bu duraktaki zamanımızın bir kısmını zevkle geçiriyoruz... Ama sonrasında çalışıyoruz ve çalışıyoruz...

Kaybedecek şeylerim git gide azalıyor ama. İnsanlardan soğuyorum, sevmiyorum artık kimseyi. Cidden bak, şaka değil. Birkaç kişi dışında kimseyi sevmiyorum. Yemeklerden tad alamıyorum. Misal, geçen sene özel tarifim diye yaptığım yemek midemi bulandırıyor artık. Öyle sürekli de yemedim halbuki? En fazla ayda bir yemişimdir. Kitap okumayı da bıraktım. Neden okuyayım ki? Saçmalık. Bugün bunları yazmamı sağlamaktan başka ne kazandırdı bana? İletişim becerisi mi? Dile hakim olmak mı? Kısa bir özet geçeyim sana: Sen dahil hemen hiç kimse sevmez beni. Ve çalıştığım yer bir çağrı merkezi, gece boyunca maksimum bir iki çağrı alanlardan. Oldu mu? yeterince açık mı? Güzel, devam edeyim o zaman. Takmıyorum fazla, seni de takmıyorum ne yazık ki. Yüzüne bile bakmıyorum. Bu yazdıklarım ne o zaman, di mi? Seni takmıyorum dedim sadece...

Hayal ile gerçek arasında kaybolup gidiyorum şu sıralar. Ben gerçek miyim, acaba bi akıl hastanesinde kalıyor olsam ve bu yaşadıklarım aklımın bi oyunu olsa; bunu anlayabilir miydim? Öyle olsa bile çok gerçekçi bir yalan olurdu...

Dağıttım yine galiba? Daha çok fazla şey var kafamda ama yazmaktan da sıkılıyorum şu sıralar. Bunu nasıl yazdım ben bile anlamadım.

Hadi eyvallah...

Kafamdan Geçenler - 6

2011-07-06T18:36:00.001-07:00

Bir dal sigara gibisin elimde
İçime çektikçe ölürken ben
Sen her nefesimde duman olup
Gidiyorsun uzaklara benden

Düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi
Hep yanımda çünkü hayallerim
Ama sen onunla orda gülerken
Ben her gece ağlamadan nasıl durayım!

Canım acıyo be sevdiğim
Issız sokaklarda sensiz dolaşıyorum
Elimden kayıp gittiğin her güne
Her gün lanet etmeden duramıyorum!

Her uyanmadan her uykuya
Her gülmeden her somurtmaya
Her birşeyden her herşeye
Gün geçtikçe deliriyorum!

Benim için yaşamıyorsun belki
Ben her gece senin için ölürken!
Kafa ucuyla bakmaktan bıktım artık
Sen ordasındır belki diye her sabah yaşama dönerken!

Beni sevmiştin belki değerini bilmedim
Şimdi bana kızgın yada kırgınsın
Peki ben seni severken
Sen benden farklı ne yapmaktasın!

Kime kızayım Allahım!
Hatalarımı çok iyi biliyorum!
Beni her gün perişan eden bi kadının karşısına geçip
Git diyemiyorum!

Ne kadar gitme desem de
Gideceksin biliyorum be canım
Ama sana ne kadar uzak durucam desem de
Biliyosun gel diyorum be kadın!

Son bi sigara yakıyorum şimdi, sen yine duman olup gideceksin ben her nefesimde ölürken. Ben yine seni izleyeceğim lambanın altında ve bıkmadan tutmaya çalışacağım seni sen ellerimden giderken. Kokun heryeri sarmış, rüzgarın içinde. Söyle bana ben nefes almadan nasıl durayım!

Kafamdan geçenler - 5

2011-06-01T05:33:00.000-07:00

Elimde hiçbir şey yokken yazıyorum bunları. Kendime ait olanlardan değil, bırakamayacaklarımdan bahsediyorum. Bir serabın peşinden kapılmış giderken ben, arkamdan geliyor geçmişimin gölgesi ve ürküyorum sessizliğimden. Gün geliyor, geçmişimdeki haykırışlarım çıkıyor önüme. Vurdumduymaz, sorumsuz, düşüncesiz zannedilen ama buna mecbur da bırakılan bir genç geliyor gözümün önüne.
Elimde hiçbir şey yok ve ben bir serabın peşindeyim. Kim bilir; belki de kör kuyularda kaynak suyu arıyorum ama umutsuzca değil, hayır. Kuyunun dibine bakamamamın nedeni umutsuzluk değil, çaresizlik. Haykırmak istiyorum fütursuzca, hiç günahım yokmuş gibi bu sessizlikte. Ama yapamıyorum işte.
Bir serabın peşinden gidiyorum adım atmadan ama ceplerimde ümit dolu. İleri baktıkça bana gülen güneşi çevreleyen bulutları düşünüyorum. Belirsizlik içerisinde sessizce duruyorum işte. Seraba ulaşma ümidiyle güneşe bakarak yürüyorum, kaybolmasın, onu da beraberinde götürmesin diye. Sessizliğime ölüm çığlığı eklemesin diye.
Önümde serap, ben üşüyorum sessizliğin gölgesinde. O kadar kaptırmışım ki kendimi, belki de bundandır devam edememem. Bir konuşsam, bir haykırsam susuzluğumu… Metaforların içinde kaybolmuşken kalbimin çaresiz sessizliği ile baş başa kalmak… Sonunda, sana ulaşmak…
Önümde sen, ben gülüyorum sessizliğime…

Kafamdan geçenler - 4

2011-04-09T03:06:00.001-07:00

Yazılanlar her zaman kalpten gelenler midir yoksa istediğiniz tepkileri alamadığınız bir durumda karşı tarafa serzeniş midir? Sanırım bunun cevabını kendimize karşı dürüst olmadıkça bulamayacağız ve aynı duygularla yazmaya devam edeceğiz.
Hüzünlü olduğum zamanlar karşımdakini hüzünlendirmeye, mutlu olduğum zamanlar mutlu kılmaya ve istenmediğim zamanlar hep karşıdakinin bana sempati duymasını sağlayacak yazılar yazmaya çalıştım gibi geliyor bu güne kadar. Ama bugün içimden gelenleri yazıyorum. Bu yazıda beni ilgilendiren tek şey benliğim.
Yazacak konu bulmak zor oluyor bazen, eh ben de zora gelmeyi seven bir insan değilim pek ve fazla yazamıyorum son zamanlarda. Bundan önce yazdığım bir yazı daha var koyamadığım bloguma -ki muhtemelen bundan bir önce veya sonra okuduğunuz/okuyacağınız yazı o olacak- ve bu da klavyeye ne kadar uzak olduğumu hatırlatıyor bana. Bir zamanlar yazacak çok şeyim vardı. Eve giderken gördüğüm bir kuşa bile yazabilecek durumdaydım. O zamanlar güzeldi hayat.
Şimdi ise karmaşadan ibaret bir yolda elimde birden fazla haritacının çizdiği birden fazla harita var. Yönümü kendim çizmeliyim gibi geliyor bu durumda, hoş, daha önce de farklı davranmadım ki zaten?
Aldığım kararlar gittikçe radikalleşmeye başladı ve bazı şeyleri çevremden gizler oldum artık. Korkuyorum onları kaybetmekten ama bir o kadar da umursamazım onlara karşı. İnanın nasıl olduğunu ben de bilmiyorum. Sadece devam ediyorum yaptığım şeylere.
Uzunca bir yazı yazmak zor geliyor artık, kusura bakmayın sevgili okurlarım. Belki bir gün eski Engin geri döner?

Umarım..

Kafamdan geçenler - 3

2011-04-09T03:05:00.001-07:00

Yine metrobüste yazıyorum…
Boş zamanları dolu geçirmenin bir yolu belki de benim için yazmak. Aslında hoşuma gitmiyor değil; gitmese yazmazdım, değil mi? İnsan hep boş zamanı olsun istiyor. Ne yazık ki hayat koşuşturmasına o kadar kaptırıyoruz ki kendimizi tüm zamanlarımız dolmuş zannediyoruz. Hatta zaman yetmiyor bize.
Kyle XY isimli bir dizi var, 17 yıl boyunca rahim simulasyonu olan bir tüpte yaşıyor çocuk. Dış dünya ile bağlantısı tamamen kesik. Bir şekilde oradan çıkıyor ve hayatı öğrenmeye başlıyor.
17 yaşında doğuyor.
Çok güzel dersler var dizide, mesela zaman kavramı. Çocuğun aklına takılan sorulardan biri şu; 24 saat var ve bu insanlar tarafından belirlenmiş. Peki insanların kendi kendilerine ürettikleri bu zaman dilimleri nasıl yetmiyor diyordu. Hangi açıdan baktığınıza bağlı olarak mantıklı veya mantıksız gelebiliyor. Ama asıl konu şu ki; gerçekten de çok boş zamanımız var.
Günümün 5-6 saati yollarda geçiyor. Tek yaptığım –çoğunlukla- boş boş oturmak, ayakta durmak, dışarıyı izlemek vesaire. Bu zamanı yolda değil de evde geçirseydim ne değişirdi? Yine meşgul olurdum, bir şey yapacak zamanım olmazdı.
Anlatmaya çalıştığım şey; zaman yaratmak zor değil. Yeter ki isteyin. İsteyince yapılamayacak şey yok derler ya; cidden yok.
Konudan konuya atlıyor gibi duracağım ama maksat bu değil mi? Kafayı boşaltmak. Neyse; dün Bora abi, Can abi ve Baboli ile konuşurken –ki genelde arabalar hakında olur bu konuşmalar- Bugatti Veyron a binmemiz imkansız dedik. Milyarlık araba sonuçta.
Bence imkansız değil. İyi bir yatırım ile belki beş belki on sene, ne kadar sürerse sürsün bu para kazanılabilir.
Yahu senin, benim şu plazaları diken adamlardan ne farkımız var? Söyleyeyim… Onlar kafalarını kullanıp boş zamanlarını değerlendirerek buralara gelmiş insanlar. İddia ediyorum, tekrar, kafanı kullanıp ne istediğini bildin mi başaramayacağın şey yok! Tıpa mı girmek istiyorsun? Otur dersine çalış! Bir işe mi girmek istiyorsun? Bilgilen!
Tabii iş işten geçmeden….

Seviyorum sizi okurlarım. Hepinize mutlu yarınlar…

Susma sevgili

2010-11-20T06:08:00.000-08:00

Susma lütfen çünkü sen sustukça sıra bana geliyor
Dalgaların arasında kaybolan yüzgeçler misali
Önümde kağıt, kayboluyorum kelimelerin içinde
Ve gözlerimde bir tek sen var
Sana yazıyorum ama senin cümlelerinle

Senin cümlelerinle diyorum
çünkü bütün cümleler sana ait aslında
Bütün kanallarda sen varsın
Bütün saatler seni gösteriyor
Yalnızlık pınarında iki damla gözyaşısın adeta

Gözyaşısın diyorum
çünkü hayatımdaki izler anlamsız senden sonra
Televizyondaki kötü haberleri görmüyorum
Yalnızlık şarkıları hiç yazılmamış, ağıtlar hiç yakılmamış
Ve en kötü aşklar hiç yaşanmamış senden sonra

Bitmemiş şiirler gibisin benim gözümde
Başlarken çekinmediğim
Ve bitirmeye kıyamadığım son mısramsın...

Yine, yeniden...

2010-06-04T10:08:00.000-07:00

Yine metrobüsteyim, yine kucağımda bilgisayar. Sınava yetişmeye çalışıyorum, ki durum pek iç açıcı değil. Sınava yarım saat kala okula bir saat mesafedeyim. Umutlar bütünlemelere kaldı yine…
Hayat çok garip be sevgili okur, vapurlar falan, hani suyun üstünde tonlarca ağırlıktaki gemiler, ruhumuzun üstündeki tonlarca ağırlıktaki yükler, başımızdaki sorumluluklar… Bunlara rağmen ayakta kalınabiliyor ya, “helal olsun!” diyorum o zaman.
Girizgah biraz anlamsız gelmiş olabilir. Ama İstanbul’un suretindeki umutsuz hüznü görüyorum bugün. Buna rağmen ayakta kalmaya çalışan milyonlarca insan. Ve baktığında hepsinin anıları var, tıpkı senin ve benim olduğu gibi. Söylenememiş sözler, bitmemiş işler, kaçırılmış bir öğün…
Kitap gibidir insanlar, okudukça tanırsın, zevk almaya başlarsın. Her insan ayrı bir anı defteri, ayrı bir örnektir hayatımıza. Sayfaları çevirdikçe hüzün, gurur, öfke ve aşkı görürsün. Yaşanmışlığın bıraktığı tüm izler bir bir açığa çıkar.
Bazılarında hüznü görürsün sadece, hayat enerjini emer. Her şeye kötümserdir, tavşanın zıplamasına bile. Mümkün olduğunca çabuk kaçman gerektiğini hissedersin ama yapamazsın. Hüzün zinciriyle bağlamıştır prangaları ayaklarına ve senden yardım ister gözlerine bakarak. Bırakamazsın işte.
Bazılarında gururu görürsün, hoşuna gider belki ama uygun değildir sana bu yaşam tarzı. Hangimiz depremde tek bir can kaybı oldu diye, bir turist kalp krizinden öldü diye intihar edebilir? “Ama bu gurur değil mi?” dedin? Size uygun olmadığını zaten paragrafın ilk cümlesinde söylemiştim.
Bazılarında ise öfkeyi görürsün. Yaşanan bütün acıların bileti kesilmiş ve suçlular belirlenmiştir. İnfaz gününü bekler, en azından o günün geleceğini ümit eder kişi. Kimseye acımaz, hatta kesilen tüm cezaların arkasındadır. Bir gün o ceza kendisine de kesilmeyecekmiş gibi…
Bazen, çok nadir olsa da, aşkı görürsün insanlarda. Ormandaki ağaç yaprakları bile sevdiğini hatırlatır ona. Bu demek değil ki mutludur, seven her zaman mutlu olacak diye bir kural yok. Sevilse de fark etmez. Her şeyinin, yaşamının dahi, ona bağlı olduğunu düşünürsen anlayacaksın ne demek istediğimi…

Burada bitirmek istiyorum. Uykum var, hatalarımı mazur gör lütfen sevgili okur…

Havadan sudan...

2010-04-09T04:37:00.001-07:00

Uzunca bir süredir yapmadığım iki şeyi yapıyorum şu anda, metrobüste netbookumu açmak ve blogum için yazı hazırlamak…
Bu süre zarfında geçen olayların gerçekten büyük, stresli, sorumluluk gerektiren, yorucu gibi tabirlerle ifade edilmesi diğer kişilere göre doğru olsa da bana göre abartı. Şimdiye kadar hiçbir zaman altından kalkamayacağım sorumluluklar almadım, altından kalkamayacağım yükün altına girmedim ve en önemlisi; yapmaya niyetlendiğim hiçbir şeyden pişman olmadım. Olduğumu söylesem de inanmayın zaten…
Neye sinirleniyorum biliyor musun sevgili okur? Yüzüme bakarken mutlu mutlu gülümseyen insanların arkamdan atıp tutmasına… Bir şarkı sözü var, bilmem bilir misiniz?
“Yüzüme bakarken sorunsuz ve şapşal gibidir, yüzüme dönük değilken patlar kininiz. Zaman alıp götürür her şeyi bende fazla kasmam bilirim, dostlar silinir, aşklar silinir…”
Dost dediğiniz adamların, hatta kardeşim diye hitap ettiğiniz adamların arkanızdan söylediklerini duymak ne hissettirirdi size? “Xxxxx mi? Bırak o şer*fsizi ya” demeleri? Ve ertesi gün gelip de size “Naber abi nasılsın?” dediğinde yüzüne bakmadığınızda “Hayırdır, bir sorun mu var?” diyerek yardımcı olmaya çalışması?
İşte bu koyuyor insana.
Geçelim bunları, daha fazla sıkmayayım sizi. Müziğin hayatımda büyük bir yer kapladığı doğru. Giyim tarzım da yakınlık duyduğum müziğe ve kültüre göre zaten. Farkettim ki; kişileri dış görünüşlerine bakarak yargılamak moda olmuş ülkemizde. Serseri olmak kolay mı? Size göre belki, ama bana göre değil. Ben o şekilde yaşayamam…
Çok melankolik oldu, değil mi?

Ders içi şaklabanlıkları - 1

2009-12-08T23:34:00.000-08:00

...belki de şimdiye kadarki en saçma ve anlamsız yazıma hoşgeldiniz...

Hayat çok garip. Sahip olduğunuz şeyleri bir anda kaybedebiliyor veya sahip olmak istediklerinizi bir anda elde edebiliyorsunuz. Ve nedendir bilinmez, birşeyin değerini anlamak için ya onu kaybetmeniz, ya da bir benzerini kaybetmiş olmanız gerekiyor.

Hayat çok uzun, özellikle 19 yaşındaysanız. Yaşlandıkça kısaldığından, yaşlıların hayat çok kısa demesi normal. Ancak benim için hala uzun. Bitirmem gereken bir üniversite, açmam gereken bir hastane, gitmem gereken bir askerlik... Yapmam gereken birçok şey var.

Dersi dinlemem gerekirken oturmuş bunları yazıyorum. Neden mi? Bilmiyorum. Sadece, yazmayı seviyorum deyip geçelim bu soruyu.

Bu arada, sanırım deliriyorum. Kapşonumla konuşmaya başladım.

Ah, ders bitti, görüşürüz sevgili blogum ^^

Kafamdan geçenler - 2

2009-11-28T15:00:00.000-08:00

Çok melankolik bir ruh hâlindeyim yine, nedense bu tarz durumlarda yazmak geliyor içimden. Belki de rahatlıyorum bu şekilde, kendimin dışavurumu...

Kulağımda kulaklıklarım, "Katil olmak için güzel bir gün" parçasını dinliyorum Pit10'un. Moralimi iyice al-üst ettiğini bile bile dinlemek zevk veriyor aslına bakarsanız..

"Bu gün hergünden karanlık aç gözü bak bide yağmur var "

Bilemiyorum, düşünmem gereken onca şey varken nasıl moralimi bozabiliyorum.. Zaman bile beni terketmişken, yanımdaki, en yakınımdaki dostuma bile sırtımı dönemezken nasıl düşünebilirim ki? Hayat bana da hepinize vurduğu gibi vurdu belki de, tek bir farkla...

"İçlere kasvet çöktü ve gitmedi bitmedi bedenime taaruzlar"

Derin yaralar zor kapanır, hatta izler bırakır bazıları.. Aldığım yaralar hep izler bıraktı, belki de budur bendeki fark.. Belki de budur beni farklı kılan... Belki de budur neşeli olmaya çalışmamın sebebi... Belki de budur yaptığım esprilerin hep sama sapan olması.. Belki de bu yüzdendir o kızla bugün görüşmeme rağmen konuşamamam.. Belki de bu yüzdendir, sana güvenememem...

Elde kabza parmaklarda tetik var er geç katil olmak için güzel bir gün peki ya sence?

Yazımı noktalamak istiyorum, pek bir şey yazmadım belki de.. Kendimi rahatlatmak istedim kendimi, amacım buydu.. Kendimle konuşur gibi.. Evet, kendime bile güvenemiyorum artık. Ne yapacağımı şaşırmış durumdayım..

Şimdiye kadar hep dik durdum, hep iyi gösterdim kendimi... Bu blogu okuyan kaç kişi var bilmiyorum, ama onlara söylemek istediğim bir şey var: Yanınızdaki kişilerin kıymetini bilin...

"Burası gunah sehri kanatsız melekler alevden yataklar

Kimle sikistigini siklemem ozunde bir beden
Gozuyle ruhu bende kaltak tek sozumle silkelen
Aklı bende fahişe sattı bedeni fahişe
Duymadınki daha bişey sen geç vakitte kalk işe
Bırak yakamı fahişe yoksa donucem katile
Priz sende tak fişe unutturacak kaç şiişe
Pit 10 gene yakar fişek daha baslamadım tahrişe
Kaçsan dahi parise gomuleceksin tarihe
Yolladıgın o varllık bakarsa dolaba kitlerim
Dugumledigin ipleri yatagına dolamak isterim
Ben izlerim ve gizlerim bu hislerim titiz degil
Gidin dedim bitirmedin ve dustu payına kilimlerin
A sıkkı gelirdin asıktın degildin b sıkkı benimdin pek sıktın gelirdin
C sıkkı delirdin ve tılsım belirdi d sıkkı degistin ama hep kıldın beyinsiz

Bu gun hergunden karanlık ac gozu bak bide yagmur var
İçlere kasvet coktu ve gitmedi bitmedi bedenime taaruzlar
Elde kabza parmaklarda tetik var er geç katil olmak için guzel bir gun peki ya sence

İstedigim huzuru bana ver yoksa alırım silahmı
İnanki cok zor degil bu karar verillir bi anlık
Evini bilirim ezbere gelirsem gorulur kim haklı
Gecirdigimiz gunler bitti bunu defterden sil artık
Kıcına tekmeyi koydugumda rahatlıcam inandım
Bunu yaptım ama gitmedi nalet beynimde bir agrı
Biraz buyu biraz buyu yapma bana ve yakamı bırakıp
Biraz yuru biran burur gozumu hirs ve silah kucuk
Kafamdayken gulermisin dusundugumden ciddiyim
Engellemesem kendimi sen bu dunyadan gittiydin
Dun gece bir kabus gordum nedensiz bir seytandım
Titriyordum ama seni cok eglendirdi mezarlık
Uyandıgımda ter içinde kinim arttı her nefeste
Yanımda yoktu kimse nerde dostlar nerde destek
Elim yakanda kısa bir suredir pesindeyim
Ayaklarıma canlı bedenin veya leşin gelir

Bu gun hergunden karanlık ac gozu bak bide yagmur var
İçlere kasvet coktu ve gitmedi bitmedi bedenime taaruzlar
Elde kabza parmaklarda tetik var er geç katil olmak için guzel bir gun peki ya sence"

Kafamdan geçenler - 1

2009-10-31T04:53:00.000-07:00

Andi Warhol “herkes bir gün 15 dakikalığına meşhur olacak” derken neyi kastediyordu acaba. Çok merak ettim bir an için.

Bu yazıda mutluluklar saçan sevgi cümleleri beklemeyin, neşeli şarkılar yok bu yazıda. Size sevgiden bahsetmeyeceğim. Size dünyanın güzelliklerinden, arıların aslında onların canını yakmazsanız sizi kesinlikle sokmayacağından, akşamüstü güneş batarken ayın çıkacağından bahsetmeyeceğim. Size ayın da batacağını, dünyanın kötülüklerle dolu olduğunu, arıların zehirli olduğunu anlatacağım. Gece yatarken size gece lambası olmayacak bu yazı. Karanlıkta arkanıza baktığınızda ve korktuğunuzda sarılacağınız bir telefon önermiyorum size. Size doğruları öneriyorum, şuursuz aşk sözcükleri değil…

Meşhur olmak ulusal bir kanala çıkıp odak noktası olmak mıdır, yoksa üç kişiden fazlasının bilmemesine rağmen büyük bir kahramanlık yapmış olmak mı? Bence ikisinin de bir anlamı yok. Fütursuzca atıp tutan haber kanallarından birinde adınızın geçmesi neyi değiştirir ki? Ya da külçe külçe altınlarınızın olması? Bir kişiyi ölümden kurtardığınızda ne olur peki? Hiç düşündünüz mü? Dünya daha güzel bir yer haline mi gelir, yoksa herkes hayatına devam mı eder… İki kişiyi ölümden kurtardım –saçmalamayın, övmüyorum kendimi, övseydim size kahraman olduğumu söylerdim- ama elime ne geçti? Bir tanesi ben aramadıkça halimi bile sormuyor, diğeri ise bir arkadaşım. Unutmayın, arkadaşlıklar karşılıklı menfaatler sürdükçe vardır! Bir kişinin sizin yanınızda mutlu olması bile bir menfaattir. Yanında mutlu bile olamadığınız biriyle neden arkadaş kalasınız başka bir menfaatiniz yoksa?

Kendimi bildim bileli, bir şeyler dayatıyorlar; bana ve geri kalan herkese. Herkes bir şeyler biliyor, herkes diğerlerinden iyi düşünüyor ve diğerlerinden iyi çözümlüyor olayları. Hayır! Ben yapmıyorum demeyin sakın… Siz de yapıyorsunuz bunları. Günümüz dünyası o kadar “geniş” olmaya başladı ki; insanlar yanlış düşünenlerin peşinde davul çalmaya başladılar ve doğru olanları kendilerini yavaşlatan prangalar olarak gördüler ayak bileklerinde. Dokuz köyden kovdular insanları tabiri caizse…

Doğru olan zordur, bu zorluğa yenik düşmeye başladık. Kime güveneceğimizi bilmediğimiz ve çoğunlukla da kalemize darbeyi vezirlerimizden yediğimiz bu dünyada hayal kahramanları yok artık, bırakın bu saçmalıkları…

Amcamın yegâne kuralıdır “AKG”… Asla... Kimseye… Güvenme… Ve kötü olan ne biliyor musunuz? Gerçekten yıkılmaması gereken –belki de tek- kural bu benim için. Babana bile güvenme sözünü hatırlar mısınız? Ne kadar doğru bir sözdür bu… Tamam, kabul, gerekirse bizim için canını ortaya koyabilir. Gerekirse yemez, yedirir. İçmez, içirir. Doğru olan bu. Çıkıp biri desin ki –istisnalar kaideyi bozmaz- hayır, yanlış bu? Ama her zaman yanımızda olmayacaklar. Bu da bir gerçek. Hem de en zorlarından.

Şu anda otobüs bekliyorum otogarda ve kimse yok yanımda. Tek ulaşabildiklerim telefon rehberimdekiler. Ve ellerim kutuplardan bir parça gibi geliyor adeta. Hayal kuruyorum ama hayallerimde iki insan var sadece. Birisi bu dünyada karşılıksız sevdiğim tek insan olan kuzenim ve diğeri de henüz açılamadığım güzel kız. Açılmayı düşünmüyorum, onu sevdiğimi hissetsin yeter. Korkuyorum aslına bakarsanız onun da saflıktan nasibini almamış ve bir çay bardağına düşen ölü bir sinek gibi midemi bulandıran bu dünyadaki diğer insanlardan olduğunu öğrenmekten.

Düşüncesi bile ürpertiyor…

Not: Burada “hayallerimde iki insan var sadece” ve “karşılıksız sevdiğim” tümcelerinden sakın ailemi v.s sevmediğimi çıkarmayın! Babamı babam olduğu için, annemi annem olduğu için, amcamı amcam olduğu için… Bana öğrettikleri şeyler için… Ve hiç birinin haklarını hiçbir zaman ödeyemeyeceğim için seviyorum.

Not 2: Özge, çok teşekkür ederim.

Kendime hatırlatma: Neden hep öbür taraftaki yere bagaj, araç egsozunun ısısı

Ankara - İstanbul Yolculuğu

2009-10-10T02:15:00.000-07:00

4 Ekim pazar günü -artık akıllanmış olduğumdan metro turizmi es geçerek- bilet almak için aştide(1) ilerlemeye başladım. Derken pamukkaleden aldık biletimi.

Şunu söylemeliyim ki pamukkale gerçekten iyi bir firma. 2+1 otobüsleri özellikle -bence- on numara otobüsler. internetten tutun çeşit çeşit filmler, müzikler, televizyon kanalları... Üstelik hepsi kişiye özel ekranlardan izlenebiliyor.

Hostesler(2) zaten ayrı bir ilgililer.

Unutmadan, mola yerlerini anlatamam bile. tek bir sıkıntısı vardı mola yerlerinin, dışarıda yeterli sandalyesi yoktu. Dışarıda derken, açık alanda demek istiyorum. Eğer bunu dert ederseniz, eksi olarak kabul edebilirsiniz.

Söyleyecek fazla söz yok, seyahat için pamukkaleyi tercih edebilirsiniz.

------------

(1)AŞTİ: Ankara Şehirlerarası Terminal işletmesi olsa gerek
(2)İki hostes vardı

İstanbul-Ankara yolculuğu

2009-10-10T02:05:00.000-07:00

2 Ekim Cuma günü metro turizm ile Ankaraya geçtim İstanbuldan. Öncelikle, kalkış saati 21.00 olan otobüsün 21.45 civarı bir saatte gelmesi gerçekten dumur etti beni. Aracın arıza yapmış olma, seferin iptal olma olasılığı bir hayli korkuttu beni. Niye derseniz, Bu sabah direksiyon sınavım vardı.

Gelelim aracın kalitesine, dışarıdan gayet güzel gözüküyordu, koltukları v.s rahattı ancak deprem oluyormuş hissi veren sarsıntılar yaşatıyordu yol boyunca. Hostes, güleryüzlü bir bayandı. Açıkçası ondan yana bir şikayetim yok.

Mola yerlerine gelirsek, şimdiye kadarki ikinci metro turizmi kullanışım bu. Ne yazık ki metro turizm mola konusunda da sınıfta kaldı benim açımdan. Nedenini sorarsanız -ki sormasanız da anlatacağım- yemekleri gerçekten kötüydü. Otobüsün kalkacağını hoparlörlerden haber veriyorlar ya hani? Eğer adamın ne dediğini anlayabilirseniz gerçekten yararlı bir durum. Eğer boğuk, cızırtılı hoparlörlerle yaşamıyorsanız işiniz zor. Hee, bu da yetmiyormuş gibi otobüsümüzün kalkacağı da bildirilmedi -evet boğuk hoparlörlerle yaşıyorum- ve dört kişiyi sağda solda aradık resmen.

Otobüse geri dönersek; teknoloji falan diyoruz ya? hani otobüslerde internet kullanımı v.s olaylarına giriliyor? Hadi inteneti geçtim, hala telefon açtırmıyorlar. Bu bir eksi midir? duruma göre değişir.

Şimdi artı ve eksileri yazalım mı? otobüs koltukları rahat, garson güleryüzlü.. Bunlar artıları. Eksilere gelirsek; Otobüs gecikti -5-10 dakika değil 45 dakika bekledim-, otobüs rahat değildi, Mola yerindeki yemekler kötüydü, araçların kalkacağını doğru düzgün anlayamıyordunuz, telefpn ve internet yok.

Sonuç olarak metro sınıfta kaldı -benim için-.

Not: Sınavım gayet iyi geçti bu arada, 90 aldım.

Cesim Adıgüzel, Arzu Adıgüzel, Ersin Adıgüzel, Beşir Demir 'e özel teşekkürlerimi sunuyorum =]

Kayıp - 2

2009-07-09T12:02:00.000-07:00

Bir önceki yazımı okudum da, güzel bir noktaya değinmişim sanırım. Birşeylerin değerini kaybettiğimiz zaman anlıyoruz..

Ama buna bir ekleme de yapmak lazım, bazen de bazı şeylere gereğinden fazla değer veriyoruz. Ve bunu zamanında farkedemiyoruz çoğu zaman. Zaten neyi zamanında yapabiliyoruz ki? bu da ayrı bir tartışma konusu...

Düzeltme yapıyorum yazıma, burayı okumanı istemiyorum..

Bugün yanımda olan herkese sonsuz minnet ve teşekkürlerimi sunarım.. Bora abi, part, B.A.B.O.L.İ. , dj_maho, ikiz, Remzi abi, elif, grom_hellscream_warchief, AldaR!oN... unuttuklarım varsa özür dilerim... Hee bir de çiko ve 10 yavrusu var...

Kayıp

2009-05-07T08:24:00.000-07:00

Aslında arayı bu kadar soğutmak istemem, ama işlerim oluyor. Yazamıyorum bir türlü. Tamam, fazla işim yok ama yazasım yoktu bir süredir. "Yazasım"...

Geçen Yasemin'le konuşurken sohbet birden cepte para bulunca sevinmek mevzusuna geldi. Gerçekten garip bir olaydır bu. Çünkü cepteki para zaten daha önce kaybettiğin para değil mi ki?

Aslında düşününce, asıl sevinmemiz gereken şey para bulmak değil, zaten bizde olanı kaybetmemiş olmak olmalı gibi geliyor bana... Birçok konuda böyle değil mi zaten? Elimizdekinin kıymetini bilmiyoruz, kaybediyoruz, geri dönünce seviniyoruz, sonra yine kıymetini bilmiyoruz..

Zenci olmak zor zanaat, her sabah şampanya ve havyarla kahvaltı yapmak sıkıyor..

B.A.B.O.L.İ ye sevgiler saygılar =]

İyi ki doğdun Snip!

2009-03-21T13:26:00.000-07:00

Sağda resmi görülen şahıs doğum günü çocuğudur. Görüldüğü yerde öpülmesi, nice yıllara denmesi ve hediye verilmesi rica olunur.

Snip, 21 Mart 1988 doğumlu bir şahıstır. Doğum günü yaklaştıkça herkes gibi heycanlanmaya başlamıştır, arkadaşlarının ağzını yoklar ama arkadaşları doğum gününü hatırlamaz, hatırlamamakla kalmazlar, o gün çoğunun bir işi vardır. Gabby klinikte önemli bir ameliyat için heycanlıdır ve kaçırmak istemez, öyQ nun göz doktorunda (CUMARTESİ GÜNÜ) randevusu vardır, Ozan hayvan barınağına yardım gecesine gidecektir, Serap evinin uzak olduğunu bahane eder, MT ev sahibiyle işinin çıktığını söyler falan filan..

Birkaç arkadaşı ise Snip'in yanlızlığını paylaşır, "bari gidip oturalım biryerlerde" tarzı söylemleriyle alıp Fatih Obasına götürürler. İçeri girerler, içeridekileri görünce Snip'in ruh halini anlatmaya gerek yoktur umarım.

Peki bu ana kadar ne gibi olaylar geçti? Açıklıyorum Snip, iyi oku =]

Defalarca yalan söyledik sana, bu yalanların neler olduğunu biliyorsun, kendimizi burada teşhir etmek istemiyorum =P

Bunun dışında, defalarca yer, organizasyon v.s değişikliği yaptık. O kadar çok kafa patlattık ki; neredeyse 100 adet -abarttım biraz, kabul- doğum günü düzenleyecek kadar fikri bir araya topladık.

Sen daha bizim ağzımızı aramadan bir hafta öncesine kadar plan yapmaya başlamıştık bu arada, bunu da belirtelim..

Pasta zaten ayrı bir dert oldu, üstüne yazılan yazıdan taşınmasına kadar...

Mekandaki ayarlamaları yaparken -diğerlerini bilmiyorum- kalbim küt küt atıyordu acaba anladı mı? acaba nasıl olacak bir sürü fasa fiso işte..

Sanırım bi süprizi bu kadar öven başka bir insan daha yoktur, biliyorum(z) ki sen bunlardan daha daha fazlasına değersin, ama idare et işte. Elimizden bu geldi.. Bu yazıyı daha güzel bi kafa ile -güzel derken dinç anlamında- yazmak isterdim ama kafam bulanık biraz. Seni seviyoruz, kıymetini bil =]

Nice yıllara snip, İyi ki doğmushun be yha! =]

Yazı hakkında yorum yapmak için buraya tıklayın lütfen

Bilmiyorsan bu b*ku...

2009-03-19T14:51:00.001-07:00

Bu tavla denen şey ne mene birşeydir... Sınıfta bile bırakıyor insanı. Teeee geçen dönem tavla turnuvası vardı bizim fakültede. İlk turda Patoloji asistanı ile oynadık, 2 mars 1 düz yendim kendisini. "Şansa bala yendin" diyenlere de aynen şunu söyledim "yendim mi? yendim.."

Geri ikinci turda tak diye elendim o da ayrı bir mevzu. Allah'tan bu sefer yanımızda kimse yoktu, sadece hakem vardı =]

Eskilere dönersek; abimden, Gökhan Adıgüzel'den, öğrendim ben ilk tavlayı. O gün tek el oynamıştık ve tahmin edin ne oldu? mars... Acemi şansı işte. Daha sonraları babamla oynadık baya bir süre. Hiç yenemedim kendisini, hala da yenemem. Sonra kuzenimle, Ersin Adıgüzel ile de oynadım. Bir akşam oturduk kuzenle, tavla oynuyoruz. Yenildim tabii. Ertesi gece de açtık, "abi gel oynayalım" falan dedim. Oturduk oynuyoruz, bir el iki el derken yendim. Ama nasıl yenmek, şok oldu resmen karşımda. "Ulan sen bütün gece yatmadın da tavla mı çalıştın it" demez mi? Orda koptum zaten..

Ne demiş atalarımız? Bilmiyorsan bu b*ku, git mektebini oku..

kaptanın seyir defterine not

Recep ivedik 2 berbattı, death race güzeldi, watchmen uzundu, güneşi gördüm ayol havasındaydı. Bu haftaki sinema bültenimiz de böyle son buluyor. (başka bişey yazıcaktım ama unuttum, aklıma ilk gelen şeyi yazdım)

Okul anılarım -1

2009-03-12T10:18:00.000-07:00

Evet, uzuuuuuuuuuuun zaman önce başlamam gereken yazı dizisine bugün başlıyorum. Zaman zaman iğrenç, zaman zaman yaran olaylarla, gündeme ışık tutarak, bazen de havadan sudan bahsederek dolduracağım bir kısımdır burası.

Teeee yıllar önceden bahsetmek ister gönül, ama yaz yaz bitmez ki?!? o yüzden bundan sonra gerçekleşen olayları yazacağım..

Kaptanın seyir defterine not..

Dün (veya geçen gün, zira burada zaman çok hızlı akıyor) anatomi labaratuarındayız. İsmini vermek istemiyorum, ama Seda arkadaşım, Rıfat hocamız dil anatomisini anlatırken bizi yaran şu cümleyi kurmuştur:

-Hocam, annem bu inek dilinin arka kısmını işkembeyi temizlemek için kullanıyo (grupta biraz kopuş ve gülüş) böyle tertemiz yapıyo (kopmada azbuçuk artış) ben yemiyorum ama, sevmiyorum (Hoca da gruba katılır)

Burada şöyle bir durum var, Seda arkadaşımın anlattığı hede gerçekten de olabilitesi yüksek, %99,99999 lara varan ihtimalle yapılabilecek bir şeydir. Peki grup neden gülmüştür? Açıklayayım..

Üniversite öğrencilerinde (aslında tüm öğrencilerde) her b*ka gülme potansiyeli vardır. Eee, işkembede ne var? Hayır, bi b*k yok, ot falan var, bilemediniz.. Ama ne olacak o otlar? Falan filandan sonra b*k olacak. Baytar milleti sonuçta, kurabiliyor bu bağlantıyı..

Ozan Aydıner'e özel selamlarımı yolluyorum bu arada, seviyoruz seni ozan (ailecek)

Kocaman not: Bu yazı dizisinde yazacaklarıma LÜTFEN kimse alınmasın, abartılar olabilir, olacaktır. ama bunlar şunlar abartıdır, burdan dolayı özür dilerim demeyeceğim, rahatsız olunan yerler var ise (elimden geldiğince yapmamaya çalışacağım böyle bir hatayı) bana bildirin, anında fotoşop uygulayayım yazıya.

Bim

2009-03-03T11:15:00.000-08:00

Reklam yapmış gibi olacağım fakat bu yazımda BİM denbahsetmek istiyorum. Umarım yadırgamazsınız.. Yadırgamayın lan beni..

Bim çok güzel, çok ucuz ya hani, içeri girince şöyle bir şey oluyor; Herşey ucuz olduğundan herşeye saldırmaya başlıyorsunuz, dolayısı ile 5 liralık harcama yapacakken bir bakıyorsunuz 15 liralık harcama yapmışsınız. Aslında günümüz marketlerinin stratejisi de bu değil mi? Neyse, konu dışına çıkmayalım...

Bugünden bahsedeyim, bugün cebimde 4 küsür lira vardı (evet, cebimdeki parayı bilmiyorum. Öyle bi tipim ben) içeri girdim bimden, "lan şunu mu alsam bunu mu alsam" demekten hiçbirşey alamaz oldum, bi şoklara girdim. Köfte alsam içeceğe para kalmıyor, içecek alsam başka bişey alamıyorum derken bi baktım elimde 10lu çakma Halley, bir de 1,5 litrelik mandalina aromalı gazlı içecek! Neyse, kasaya gittim bi baktım sağ tarafımda -pardon sol- sol tarafımda böyle çukulatalar falan var. Dayanamadım bir de milka 3tat aldım -kardeşime aldım, kendime değil- girdim kasaya, hesap 2,95 lira tutmuş. Lan bi de Neskuyik çukulata alayım dedim hesap oldu 3,55. Eve giderken cebimde 1 küsür lira kalmıştı.

Demem o ki, cebinizde limitli bir para varsa BİM ve diğer birçok market harbi harbi çok güzel şeyler. Kullanın, kullandırtın..

Zaman nedir, neden önemlidir?

2009-02-05T11:29:00.000-08:00

Az önce bir arkadaşımın fotoğrafına şöyle bir not düştüm, "bu fotoğrafın altındaki yorumları okumaya ne zamanım yeter ne de zamanım" işte tam bu noktada şöyle bir soru geldi aklıma, "zaman kelimesini neden iki kere kullandım?"

Biraz düşündüm, ve de taşındım. Azcık da kaşındım. Farkettim ki; zaman herşeyin anasıdır ve tam bu yüzden de çok önemlidir. Bir sorunu çözmüştüm, ama kafama ikinci bir soru takılmıştı "zaman herşeyin anası ise herşeyin babası nedir, kimdir, necidir?"

İşte burda da şunu düşündüm, herşeyin babası yok! Evet, bunu düşündüm! O zaman nasıl olmuştu da herşey ortaya çıkmıştı?

Zamanın eşeysiz ürediği sonucuna vardım buradan. Birazcık araştırmayla eşeysiz (yani tek başına) üremenin çeşitlerini buldum..

1- Bölünme
Eğer zaman bölünerek üreseydi ortada azcık zaman kalırdı, ki bu da bi işe yaramazdı, hemen tükenirdi. bu yüzden bunu eledim..

2-Tomurcuklanma
Zamanın tomurcuklandığını düşünüyorum da, "hanım onbiri beş geçenin sağ tomurcuğunda gazetenin gelmesi gerekiyordu" gibi cümleler çok saçma olurdu, ki zaten yok, demek ki bu üreme çeşidi de hatalı!

3-Rejenerasyon
Bu zaten yenilenme, afedersiniz, bi halta yaramaz. yani yeni türler oluşturmaz!

4-Vejatatif üreme
heeeee işte geldik en önemlisine! eğer zaman vejetatif üreseydi, n'olurdu? size soruyorum! n'olurdu! cevap basit, yine herşey zaman olurdu, yani bi bok olmazdı..

5-Sporla üreme
Zamanın fiziksel bi ficudu yok ki spor yapsın? değil mi? eledik.

Bu durumda zaman ürememiştir diyoruz ve zaman aslında evrim geçirmiştir diye sallıyoruz...

emret.net hacklendi

2008-12-19T09:47:00.001-08:00

Türk yapımı web browser tabanlı bir oyun olan "EMRET" 19 aralık 2008 Cuma günü 19:40 sularında hacklendi. İlgili ekran görüntüsü aşağıdadır.

Benim de beğeniyle oynadığım emret hacklendi. hackleyen kişi imzasını bırakmadı, veya yazdığı tek şey "It Works!" zaten imzasıydı, bilemeyiz :)

Umarım kısa sürede hesaplarımız sağ salim geri gelir.

Bunlar benim arkadaşlarım - 2

2008-11-18T07:42:00.000-08:00

Ekleme yapayım, ayrıca 20 küsür yaşına gelip de zeka geriliği yaşayan, espriyle karışık olarak bunu yüzüne vurunca da küsüp giden arkadaşım da var..

Ya insan bazı şeyleri kaldırmayı öğrenmeli, yanlış mıyım?

Dost dediğiniz kişilere çok dikkat edin, benden söylemesi...

Bunlar benim arkadaşlarım

2008-11-18T07:18:00.000-08:00

Msnde dosya yollamayı bilmeyen,

bilgisayarda yazının sadece "microsoft word"de yazıldığını sanan,

kız arkadaşını telefonuna "anam" diye kaydedip sonradan -yanlışlıkla- annesini arayan,

insanların 10 yılda zor anladığı konuları, eylemleri, sporları "abi bu nası oluyo anlatsana bi" diyerek 10 dakkada öğrenmeye çalışan,

başkalarına angut muamelesi yapıp kendi angut durumuna düşen

ve bunlar gibi birçok şey yapan arkadaşlarım var.. Bunları yazarken hiç mi utanmadım? Yooo...

C'mon barby Let's go party

2008-11-15T10:00:00.000-08:00

Bu pazar (19 ekim) Bakırköy sanat merkezinde türkçe rap ziyafet ivar. Ahan da afiş...

afişi suikast nokta de den çaldım =D

Ne mene bişeydir bubilgisayar

2008-11-15T00:17:00.000-08:00

Üniversite sebebiyle dedemlerde kalıyorum, amcam da dedemlerle birlikte kalıyor. Yani amcam, dedem babaannem ve ben.

babam izin vermedi kendi bilgisayarımı buraya getirmeme -artık ne hikmetse- ben de amcamın bilgisayarını kullanıyorum..

Aman Allah'ım! böyle bir bilgisayar dünyada yok! cidden yok, tedavülden kalktı artık bunlar. Bir de internet var ki sormayın..

Eğer bu bloga veya başka bir bloga rahatça girebiliyorsanız, yatın kalkın şükredin :)

YoVille

2008-11-14T12:08:00.000-08:00

Şimdi reklam yapmışım gibi olacak ama facebook ta süper oyunlar var :) Hayır, çocuk değilim yahu..

YoVille diye bi oyun buldum, sanal bir kişin oluyor -evet, kişin- bununla çalışıyorsun, para kazanıyorsun, yemek yiyorsun -bununla değil, parayla- efendime söyliyim, eşya neyim alıyorsun, ev alıyorsun, yüzmeye gidiyorsun, kumar oynaysun, pilarda pilarda -yok pilarda şaka ettum :) - daha birsürü şey. Deneyin derim...

Efendim? link mi? Buyyyrun efemmmm:

YoVille

Merhaba yeniden

2008-11-14T12:04:00.000-08:00

Sevgili blog okurlarım, bildiğiniz üzre uzun süredi yazı yazmıyorum bloguma.. Az önce içimden geldi, yazayım dedim.

Bir baktım ki dünya almış başını gidiyor. Anlamsız anlamsız şeylerle uğraşıyor millet. Bi ben eksiktim anlamsızlar diyarında, bugünden sonra ben de burdayım :)

Önceki yazılarımdan daha farklı şeyler görebilirsiniz burada bundan sonra. Arada olur, eser, yazarım iki kalem anlamlı bişeyler :)

Kalın sağlıcakla

"İstanbul Üni"liyim artık..

2008-09-09T22:34:00.000-07:00

Bu arada, size İstanbul Üniversitesini kazandığımı söylemiş miydim? Veteriner fakültesi.. Geçen cumartesi kaydımı yaptırdım..

Gerçekten çok mutluyum, istediğim yerdeyim. Ve bunu sabahtan akşama kadar tabiri caizse "inek gibi" çalışarak değil, gezip tozarak yaptım. Çalışsaydım daha yüksek yerlere gelebilir miydim, evet. Ama olsun, dediğim gibi, istediğim yerdeyim ve mutluyum :)

Hedefiniz ne olursa olsun unutmayın, her zaman yarı yarıya şansınız vardır.. Zar atıldığında belki 6 gelme oranı 1/6 olabilir, ama 6 atma şansınız %50dir. Ya atarsınız ya da atamazsınız. Hayat da böyle, her zaman %50 şansınız var, ya tamam, ya devam...

Facebook - "artık çok amele gaynıyo bende çıhmayı düşünüyom"

2008-09-09T22:22:00.000-07:00

Tüm Facebook kullanıcılarının dikkatine

Facebok denen şeyi aktif olarak kullanıp kullanmadığınızı anlamak için yaptığınız işlemlerin kontrol edilmesi yeterlidir, ve facebook yönetiminin elinde bu yetki var. Yani, sadece giriş çıkış bile yapsanız, bunlar kaydedilir ve akif olup olmadığınız anlaşılır.

O yollanan yazıda geçenlerin ise hiçbir hükmü yoktur. İsteyen herkes mesajının altına "Mark Zuckerberg" yazıp yollayabilir. Ayrıca bir de 15 kişiye yollayın meselesi var yanlış hatırlamıyorsam? ya 15 kişi tanımıyorsam ben facebookta? silinecek mi hesabım?

Paralı olacakmış a gelelim, msn için de aynı şeyi dediler (mavi olcak falan filan) n'oldu? anlamsız, saçma sapan mailler olarak mail kutumuzu boşuna doldurup silmek için zamanımızı harcattı..

Tabii siz yine bu mesajı takmayacaksınız, gereksiz ve saçma sapan şeyleri yollamaya devam edeceksiniz.. Biraz oturup düşünün lütfen..

Haa son bi not, Mark Zuckerberg Türkçe bilmez...

http://gabriel-mequer.blogspot.com kurucusu GabrieL MeQueR

İşte o metin:

"Tüm Facebook kullanıcılarının dikkatine: Facebook son zamanlarda aşırı derecede kalabalıklaştı.

Birçok kullanıcı Facebook'un yavaşlamasından şikayetçi. Kayıtların gösterdiğine göre bunun sebebi çok fazla aktif olmayan kullanıcı olması. Öte yandan çok fazla yeni Facebook kullanıcısı var. Biz bu mesajı, kullanıcıların aktif olup olmadığını bulmak için çevrenize gönderiyoruz.

Eğer aktif kullanıcı iseniz lütfen 15 kişiye bu mesajı kopyala+yapıştır yapın (yani gönderin diyor). Bu mesajı 2 hafta içinde göndermeyenler, yeterli boş alan açılabilmesi için tereddütsüz silinecektir. Eğer Facebook hâlâ çok kalabalık olursa kibarca bir parça bağış isteyeceğiz (ödemeli yapacaklar kelekler). Fakat bu mesajı tüm arkadaşlarınıza gönderdiğinizde bize kimlerin aktif kullanıcı olduğunu gösterecek ve üyeliğiniz silinmeyecektir

Facebook kurucusu Mark Zuckerberg"

Tatil anıları

2008-08-10T04:43:00.000-07:00

İzmir'e gideceğimi daha önce yazmıştım sanırım, tam yerini vermem gerekirse İzmir/Karaburun a gittim tatil için. Bir nevi cennetin dünyaya yansımasını gördüm orda. Kaldığım yer denize 100 metre kadar bir uzaklıkta, arkasında ise dağlar var. Kekik, nane, ve daha adını bilmediğim onlarca otla dolu bir dağ... İnanılmaz bir kokusu var..

Plajların o kadar güzel olduğunu söyleyemem, her taraf çakıllarla ve çakıllardan daha büyük taşlarla dolu. Sadece bir bölgede kum bulabiliyorsunuz, oranın hemen dibinde de paslı bir gemi yatıyor. Ama yine de eğlenceli..

Karaburun'un kendisine ait "Bodrum" u ve "Çeşme" si de var. Çeşme'ye gitmeye vakit bulamadım, ama Bodrum'u gördüm. "Gördüm" diyorum, çünkü bakıp çıktım, zira çok doluydu :)

Bir de, balığa çıktık kayıkla -kürek ve birçok malzeme daha vardı yanımızda elbette- ve bu sayede beni deniz tuttuğunu öğrendim :) buna rağmen 4 kez olta atmayı başardım, birincisi boş, ikincisinde bir kopez,üçüncüde çift kopez, dördüncüde de bir kopez yakaladım. Bir anlamda 4de 4 yaptım :)

Karadan bahsetmek gerekirse, böyle bir yer için inanılmaz ucuz arsalar. Metrekaresi 5-6 lira civarı diye duydum. 700 metrekarelik bir arsa 4-5 milyar yani.. İsteyenler için bir adet disko da var. "Disko Mimas" ..

Urla'ya falan da uğradık geri dönerken -bu arada "Urla Sestel" e çok teşekkür ediyorum burdan, aldığımız kamera bozuldu sıfırıyla değiştirdiler, mp3 üm bozuldu yerine telefon verdiler :) - Kardeşim adamın birine "Denizin evi nerde amca" deyince adam biraz afallasa da "onlar istanbula gitt"i dedi :) (Deniz "Kavak Yelleri" dizisinde bir oyuncu)

Unutmadam, Karaburuna gidecekseniz, ucuz olan tek şey balık ve arsalar, haberiniz olsun :)

Bir de, Ferhat Göçer'in Karaburunda bir yazlığı var :)

Tercihlerimi bugün verdim

2008-07-25T09:59:00.001-07:00

Evet, bugün tercihlerimi verdim. Hani şu ÖSS sonucunda gireceğim üniversite olayı.. Birinci tercihim İstanbul Üniversitesi Veteriner hekimlik, ikincisi ise aynı üniversitenin Peyzaj Mimarlığı bölümü.

Veterinerlik zaten kesin, peyzaj mimarlığını ne olur ne olmaz diye yazdım. Bilmeyenler için mesleklerin kısa açıklamalarını da yazmak istiyorum, izin verirseniz :)

Veteriner, latince hayvan demek olup, veteriner hekim ise evcil ve yabani hayvanların hastalıklarının teşhis ve tedavileri, ıslahıyla uğraşan kimseye verilen isim. Her türlü hayvan hastalıklarının teşhis ve tedavileri, hayvanların üreme ve ıslahlarıyla gıda kontrol hizmetleri, zoonoz hastalıkların (hayvanlardan insanlara, insanlardan hayvanlara bulaşan) önlenmesiyle uğraşan mesleğe veteriner hekimlik denir. Veteriner hekimlik mesleği dünyada en eski tarihe sahip mesleklerinden birisidir. Hayvanların evcilleştirilerek insanlara faydalı olmaya başlamasıyla birlikte veteriner hekimlik mesleği de ortaya çıkmaya başlamıştır. Hayvanların ehlileştirilmesiyle insanların beslenme işi daha düzenli hale gelmiş, bunların et, süt, yumurta, yün gibi verimlerinin daha fazla arttırılarak en yüksek verim elde etme yolları araştırılmaya başlanmıştır.

Peyzaj mimarlığı, tanımlanması en güç tasarım dallarından biri. Bu zorluğun nedeni, doğa kadar çok yönlü ve karmaşık bir olguyla insan algılarına indirgenmiş ve soyutlanmış olarak çalışıyor olması. Peyzaj mimarlığı disiplinini öne çıkaran ve gündeme taşıyan da aslında tam olarak bu indirgeme ve soyutlama. Doğa, mekan ve yapay olanın arasındaki karmaşık denge, peyzaj mimarının rolünün bir simgesini oluşturuyor. Doğa ve yapay olan arasındaki uyumu yakalama çabaları, insanlık tarihi kadar eski olsa da, “bizi koruyan ve besleyen çevre” ile kentlerin keskin gerçekliği arasındaki denge, bu tarihin başlangıcından bu yana çarpıcı biçimde değişti. Modern toplumlarda peyzaj mimarlığına verilen önemin ve duyulan ilginin her geçen gün artması, bu farkındalıkların bir sonucu olarak karşımıza çıkıyor.

Gerekliliklerin ve / veya umursamazlıkların ürünü olan projeler, mekanların karakterini zedelemeye her yeltendiğinde başvurulan peyzaj mimarı, mekan bilincini gerçekten koruyabilecek, ya da bunu en azından diğerlerinden daha iyi yapacak tek kişi mi? Disiplini anlamak için dikkate alınması gereken çalışmalardan biri olan “L’alternative du paysage” (Sébastien Marot), aradaki farkı açıkça ortaya koyuyor. Marot, peyzaj mimarını, günümüz toplumunda bir mekandaki kültürel ve doğal şartları göz önünde bulundurarak “yaratıcı anamnezlerle” bir tasarım ortaya koyabilecek tek kişi olarak tanımlıyor. Mimarlık disiplininden farklı olarak, peyzaj mimarlığının “her zaman geçerli yöntemleri” olması mümkün değil. Açık alanda ve büyük ölçekte çalışılması ve tasarıma konu olan her alanın kendine has özelliklerinin olması, tasarımın da benzersiz olmasıyla sonuçlanıyor, zaten böyle olması da gerekiyor. Ortaya çıkan her tasarım, yaratıcı olmanın risklerini de beraberinde getiriyor. Kendi içinde tutarlı olan kültürel bir çevreyi oluşturmak ve onu zenginleştirmek, peyzaj mimarının en önemli görevlerinden biri.

Peyzaj tasarımı, katıldığı projeye ve uygulandığı mekana değer katan bir unsur. Bu değer ekonomik olabileceği gibi, aynı zamanda kültür ve algıdan meydana gelen bir karışımı da sergiliyor. Mekan analizleri sonucu peyzaj mimarı, elindeki verileri tasarıma dönüştürüyor. Ortaya çıkan tasarımın derin bir altlığa mı sahip yoksa sığ ve sıradan mı olduğunu ise kullanıcı davranışları belirliyor.

Umarım işinize yarar :) hepinize mutlu günler. Bu arada, İzmir'e -nihayet- tatile gidiyorum, bir süre yeni yazı göremeyebilirsiniz, irtibatı koparmayalım :) (kısa açıklama da bayaa kısa olmuş, bi daha bu kadar kısa yazmayayım bari :) )

Sokak çocukları

2008-07-13T05:43:00.000-07:00

Hiçbirşey söylemiyorum, söyleyemiyorum.. sadece videoyu izleyin lütfen.. ve yorumlarınızı bekliyorum..

Burdan izleyebilirsiniz..

Yeni nesil konsollar

2008-07-06T05:18:00.000-07:00

Çoğu insan gibi konsolların gereksiz olduğunu düşünürdüm. Çoğu derken çevremdekilerden aldığım tepkilere bakarak konuşuyorum. Ama geçen hafta bu düşüncem tamamen değişti..

Geçen hafta "Nintendo Wii" denen yeni nesil konsollardan birini aldım. Eve götürüp oynamaya başladım, ama ne oynamak! Tam beş saatim uçup gitti.. İşte o an konsol denen meretin nasıl bir furya olduğunu anladım.. Kopamıyordum.. Dün yine paraya kıyıp oyun almaya karar verdim, zira wii sports ve wii fit oyunları artık bana yetmiyordu. Ve bir ilki başarıp (!) babamı internetten alış-veriş yapmaya ikna edip kredi kartını aldım..

Telefon hatlarının -telekom sağolsun- kısa bir süre için kesilmesiyle internetim durdu, açıldığında hiç vakit kaybetmeden siparişimi verdim.. Ve şimdi oyunumu bekliyorum :)

Peki benim düşüncem nasıl değişmişti? O kadar parayı nasıl olmuş da bir konsola vermiştim? İşte tam burda Media Markt devreye giriyor. Media Markt -reklam amaçlı değil, vallahi para mara almıyorum adamlardan- Neredeyse tüm ürünlerini yerinde deneme imkanı sunuyor size, neredeyse tümü diyorum çünkü pilleri kullanmamıza izin vermediler :)

Bu arada, eğer konsol alacaksanız sakın makinaya verdiğiniz parayla kurtulacağınızı sanmayın, zira oyunlar 100-160 Lira arasında değişen fiyatlara sahip ve aksesuarlar da bir o kadar el yakıyor. Az önce Wii Remote ve nunchuk fiyatı sordum Media Markt tan, aldığım cevap: "Wii Remote 159 TL Nunchuk 79 TL" efendim :)

Size bazı fotolar da buldum :)

Wii nin normal hali:

Wii için bazı aksesuarlar -silah ve spor kitleri-:

Kilo vermenize yardımcı olacak süper bir alet! Wii Fit Balance Board -en azından bende işe yarıyor :) - :

4 Wii Remote, 4 nunchuk, 1 Wii, 7 oyun konulabilen ev için hazırlanmış özel bir stand:

Son olarak, PS3 oynayan bir bayanla Wii oynayan bir bayanın arasındaki fark :) tahmin edin hangisi Wii oynuyor? :) :

İş sorunları

2008-06-27T23:18:00.001-07:00

Ben kendimi bildim bileli vardır bu sorun, işsizlik. Aslında bu konuda söylenebilecek pek birşey yok. Zaten asgari maaşa "maaş" demenin bile saçma olduğu bir ülkede işsiz insan olmamasını beklemek hayalperestlik olmaz mıydı? Bu devirde o miktardaki parayla -bekarlardan bahsetmiyorum, onlar yine idare edebiliyorlar- ev geçindirmek mümkün mü? Değil elbet. Madem öyle adam neden "karın açlığına" çalışsın ki?

Bu konu çok uzayacağa benziyor ve benim de vaktim yok :) yorumları size bırakıyorum...

Bir ÖSS daha geride kaldı...

2008-06-17T05:44:00.000-07:00

Bir ÖSS daha geride kaldı. Umutlar, hayaller ya gerçeğe döndü, ya da seneye kaldı. Hatta bazıları için geride kaldı. Ama her sene olduğu gibi bu seneki ÖSS den de yeni şeyler öğrendik...

Haftalar önceden yapılan uyarıların aslında pek birşey ifade etmediğini öğrendik, halkımızın ne kadar çabuk galeyana geldiğini, ne koparsak kârdır zihniyetinin yakamızı bir türlü bırakmayacağından da iyice emin olduk...

Hacı Sabancı Lisesinde girdim sınava. Sınavdan önce banklardan birinde babamla oturuyoruz, yanıma bir "adam" geldi.

-Oturabilir miyim?
-Tabii abi..

Biraz gündemden konuştuk, sohbet yine -tam da olması gerektiği gibi- sınava geldi.

-Abi kaç puan hedefliyosun?
-Bana 160 yetiyo
-Ciddi misin?
...

Derken içeri alınmaya başladı adaylar. Bu arada, bölmüş gibi oluyorum ama, bilmeyenler için giriş belgesindeki birkaç uyarıyı açıklayayım, zira bu uyarıları bilmezseniz pek bir anlam ifade etmez anlatacaklarım.

Ön kısımda, turuncu renkli bir yazı bize "Cep telefonuyla gelen adaylar sınav salonuna kesinlikle alınmayacaktır" diyor. arka sayfada da aynı uyarı. Uyarılar başlıklı uyarı metnini okuyoruz. Bir tanesi yine aynı "... içeri alınmayacaktır" uyarısı. Son uyarıda ise "Cep telefonları salon girişinde emanete alınmayacaktır" yazıyor.

Şimdi ben telefon bana gün boyu lazım olduğu halde, bu uyarıları dikkate alarak telefonumu evde bırakırsam, ve telefonların salon girişinde emanete alındığını görürsem ne yapmalıyım? Yine ben cevaplayayım, sessiz kalıp oturmalıyım.. Kısaca, bundan sonra uyarıları dikkate almamalıyım...

Sınav bitti, evlerimize döndük vesaire. Ertesi gün -yeni mezun oluyorum liseden- kep töreni provası için okulda buluştuk arkadaşlarla. Bir tanesinden duyduğum sözleri aynen iletiyorum:

-Ya abi benim yanımda 8 aylık hamile kadın vardı, artık n'apcaksa ÖSS yi..

Bir diğeri,

-Benim sınıftaki tek yeni mezun bendim abi etrafıma bakıyorum -falan filan-...

Bir başkası,

-İlk 20 dakkadayız abi, bi baktım millet ayaklandı.. son 30 dakkaya girdiğimizde sınıfta bi ben, iki de kız vardı..

Diye gidiyordu konuşmalar..

Biraz da sınav sorularından bahsedelim. Bence genel olarak güzel hazırlanmış bir sınavdı. İptale gidebilecek birkaç soru var gibiydi. Matematik-2 nin yarısının türev-integral olması işime gelmediyse de iyi geçti diyebilirim :)

Umarım herkes emeğinin karşılığını almıştır diyorum ve daha fazla uzatmadan sözü siz, okuyucularıma bırakıyorum. Buyrun, yorum sizin..

Bir abi kaybettim bugün...

2008-06-12T10:57:00.000-07:00

Evet, bugün bir abi kaybettim. Önce kendisini bana dünyanın en güvenilir kişisi olarak tanıttı, ve güvenilirdi de başlarda. Aynen yıllar önce yıkılan Türk devletlerinin yıkılma nedeni gibi "Kalemi içten çökertti..."

En önem verdiğim şeylerden birini kaybetmeme neden oldu.

O öldü, en azından benim için...

Buruk bir sevinç..

2008-06-11T23:47:00.000-07:00

Dünkü maçı izlemeyeniniz yoktur sanırım? Hani asistini bir Türkün yaptığı, bir Türk tarafından atılan golle hepimizin içini cız ettiren maç. Hakan Yakın ve Eren Derdiyok.. Bir an ağlayacak gibi oldum ekran başında, ama Hakan'a baktığımda da durumu farklı değildi, içinde anavatanına, memleketine attığı golün acısı vardı, ya sevinemedi ya da bizi üzmemek için sevinmedi derken Eren Derdiyok'un sözleriyle karşı karşıya kaldım:

''İçimizden sevindik. Çünkü biz Türk'üz. Türkiye'ye karşı oynamaktan çok mutluluk duymadık. Ancak Türkiye'den bana hiçbir teklif gelmedi. Beni milli takıma davet ettiler de gitmedim mi? Bunun için İsviçre forması altında Türkiye'ye karşı oynamaktan mutlu olmadım. Böylesine büyük bir şampiyonada kendimi göstermek için bir fırsattı ve bunu değerlendirdim. Attığımız golde Hakan da ben de içimizden sevindik, ancak dışarıya belli etmedik. Bu bizim ülkemize karşı olan sevgi ve saygıdandır. Şampiyonanın en genç sporcusu olarak burada bulunmaktan gurur duydum. Sezon başında Trabzonspor'dan teklif almıştım. Ancak benim futbol kariyerim açısından doğru bir teklif olmayacağını düşündüğüm için kabul etmedim. Şayeti Beşiktaş veya Fenerbahçe'den teklif gelirse bunu düşünürüm.''

Yoruma gerek var mı bilmiyorum. Eğer var diyorsanız, buyrun yorum sizin...

Kader karşılaşması bugün

2008-06-11T02:10:00.000-07:00

Euro2008 bir rüzgar gibi esiyor şu anda, herkese dertlerini bir süreliğine unutturarak eğlenmelerini sağlıyor, gündemden uzaklaştırıyor adeta. Herkes "BİZ" diyor. Birlik, beraberlik had safhada, ama unutulan birşey var, biraz da "SİZ" demek...

Unutulan diyorum, çünkü bu eğlenceli organizasyon bir gladyatör savaşına, sahalar arenaya dönecek böyle giderse. Geçen seneleri hatırlayın, Dünya Kupasını.. Yine aynı takımla "Kader Maçı"mız vardı. Atmosfer neredeyse aynıydı, iki taraf ta sadece "BİZ" diyordu. Dostluktan, kardeşlikten bahseden birilerini bulmak mı? Hiç sanmıyorum...

Ama öyle umuyorum ki bu akşam herkese gerçek futbolu gösterecek iki takım da, sonunda da kazanan insanlık olacak. Öyle umuyorum ki taraflar birbirine kardeşçe sarılabilecek bugün. "İmkansız..." dediğinizi duyar gibiyim, ama hayal kurmak insanı insan yapan yegâne şeylerden değil midir?

Hakeden kazansın diyorum ve iki takıma da sevgilerimi yolluyorum...

Gençlik nereye gidiyor?

2008-06-10T04:58:00.001-07:00

Etrafıma şöyle bir bakıyorum da, çok gerilerde kalmışız! Çok gerilerde kalmışız dediğim, 10 seneden daha önceki zamanlarda çocukluğunu yaşamış olanlardan bahsediyorum. Bizim zamanımızda saklambaç vardı, istop vardı, körebe vardı..

Etrafıma şöyle bir bakıyorum da, ya zaman çok hızlı ilerliyor, ya da toplum kan kaybediyor, gençlerimizin beyni sulandırılmaya çalışılıyor!

Geçen gün "Amerikalı" biriyle tanıştım, adı veya nerde karşılaştığımız önemli değil. Önemli olan şu: Tam "8" çocuğu var. Çocuklarını bir görseniz, hepsi o kadar tatlı o kadar şirin ki... ve evlerinde televizyon yok! Ne kadar şaşırtıcı değil mi? Bana sorarsanız şaşırtıcı değil, üzücü bir olay bu. Hayır, paraları olmadığından değil tabii ki.. Adam çocuklarını nasıl yetiştireceğini biliyor sevgili ülkem.

Biz gençliğimizi eriteduralım, onların körpecik beyinlerini saçma sapan birtakım programlarla, kan ve şiddet dolu video oyunlarıyla dolduralım, sonra diyelim ki "Türk isterse dünyayı fetheder"

Buyrun yorum sizin..

Bilmem ki bunların ne anlamı var..

2008-06-10T04:31:00.001-07:00

Almış başını gidiyor, bir üste çıkma çabası.. Yani ne anlamı var bütün bunların? biri der ki türbanlı girebileyim, biri der ki yok giremeyesin... Tamam bunlar onları ilgilendiren meseleler, e o zaman halledin aranızda? Tüm ülkeyi ayağa kaldırmaya ne gerek var?

Aklıma şu soru takılıyor millet Laiklik deyince "Laiklik din ve devlet işlerini birbirinden ayrı tutmak değil mi?" O zaman niye milletin kafasını karıştırıyorsunuz? Madem birbirinden ayırmak lazım, siyaset yapmayın bu konu üzerinden. Bırakın milleti birbirine kırdırmayı, herkes dostça kardeşçe yaşasın..

Anlamsız işlerle halkı galeyana getirmeyin :) Hepimiz kardeşiz :)